Eo amin'ny tontolon'ny Bokin'i Sofonia, mihaonona amin'ny toe-draharaha i Israely izay mananontanona loza vokatry ny tsy fahamarinany sy ny tsy firaharahiany an'Andriamanitra. Ny vahoaka tondroina eto dia sisa tsy nanao an-draharaha ratsy, hany ka izy ireo irery no antenaina ho voatazona amin'ny andron'ny fahatezerana. Ny hoe "manetry tena" sy "vahoaka ambany" eto dia taratry ny fisaratsarahana ara-tsosialy sy ara-pivavahana: ny manana toerana ambany, izay tsy nampiraika teto amin'izao fotoana izao, no lazain'Andriamanitra ho tahiry marina. Ny teny toy ny "tsy hilaza lainga" dia milaza fikatsahana fahamarinan-toetra mifanohitra amin'ny kolotsain'ny hosoka sy fitaka amin'ny mpanankarena sy matanjaka. Ny tokan-kevitra fototra eto dia fitadiavana fiarovana sy fitsimbinana ny marina amin'ny fifidianan'Andriamanitra ny madinika.

Ao amin'ny Salamo 146, manambara amin'ny endrika fiderana liturgika sy fanambarana iombonana ny toetran'ny Andriamanitra mpanao famonjena sy mitandro ny rariny. Voasongadina ny andraikitry ny mpihira sy ny vahoaka hanangana fomba fijery mametraka an'Andriamanitra any anaty toerana miavaka amin'ny asa ataony ho an'ny madinika: ny manafaka ny babo, manome hanina ny noana, miaro ny mpivahiny sy ny kamboty. Ny hoe "mpivahiny", "kamboty amam-pitondratena" eto dia milaza vondron'olona marefo ara-tsosialy, izay miankina amin'ny fitaomana sy fiarovan'ny rafitra. Amin'ny famelabelarana an'Andriamanitra ho mpanjakan'i Siona dia lasa porofo amin'ny faharetan'ny fitondrany sy ny fahatokian'ny mpino amin'io rafitra io. Ny fihetsika sosialy sy ny liturgy eto dia maninzina amin’ny fanekena fa Andriamanitra no heva sy hitsaran'ny rariny marina ho an'ny rehetra.

Eto amin'ny taratasy ho an'ny Korintiana, Paoly miresaka amin'ny fiarahamonina kristiana feno fahasamihafana, misy manan-kaja sy tsy dia manana. Ao anatin'ny kolotsaina grika sy romana, ny voninahitra sy fahendrena dia hajaina ambony. Mampitsangana rafitra mifanohitra amin'io izy amin'ny fanambarana fa Andriamanitra manome hasina an'izay noheverina ho tsy misy sy adala. Ny fanasongadinana ny 'malemy', 'tsy manana voninahitra', sy 'atao ho vitsy saina' dia maneho fanakorontanana ny laharam-pahamehana ara-tsosialy sy ara-tsaina. Ny fieritreretan'ny olona hoe izy ireo afaka mirehareha amin'ny zava-bitany manokana dia esorina, satria amin'ny anaran'ny "Kristy Jesoa" no ahafahana mitombo. Eto, ny fihetsiky ny Andriamanitra manova ny fitsarana sy ny sandan'ny fiarahamonina dia miseho amin’ny fandravana ny reharehan’olombelona.

Ao amin'ny Evanjelin'i Matio, aroso amin'ny fotoana mambabo an'ny vahoaka sy ny mpianatra i Jesoa, eo amin'ny tendrombohitra – sary manaitra satria miverina amin'ny fitadidian'ny Fanjakana sy ny Lalàna nomena an'i Mosesy. Eto, manambara fitsipika vaovao momba izay heverina ho "sambatra" i Jesoa. Tsy ireo manana fitaovana ara-materialy na ara-pitondrana no lazaina fa mahazo tombony: mahantra am-panahy, malemy fanahy, mpitomany, noana sy mangetaheta fahamarinana, no voatandrify an'io voninahitra io. Ny "fanenjehana" sy "fanaratsiana" noho ny anaran'i Jesoa dia midika ho fitsapana ara-tsaina sy ara-piarahamonina, izay mahazatra amin'ny fiandohan'ny fiangonana kristiana. Ny marika "fanjakan'ny lanitra" sy "valisoa any an-danitra" dia manome herijika ara-moraly sy ara-tsaina amin'ireo voasivana tsy tazana. Ny mandray ny fanaovana zava-poana sy fanoherana ho lalam-pahasoavana no fototry ny hafatra eto amin'ity lahateny amin'ny tendrombohitra ity.