Asabotsy Fahatelo amin'ny Karemy
Vakiteny voalohany
Bokin'i Osea 6,1-6.
Andeha isika hiverina amin'ny Tompo; fa izy no namiravira, izy no hahasitrana antsika; mikapoka izy, nefa hamehy ny ferintsika koa. Rahefa afaka indroa andro dia hataony velona indray isika; amin'ny andro fahatelo dia hatsangany isika, ka ho velona eo anatrehany. Mahalalà isika, mikeleza aina hahalala an'ny Tompo isika. Mahatoky, toy ny an'ny maraina, ny fiposahany; ary ho avy amintsika toy ny tandrifin-drahona toy ny fara-orana manamando ny tany. Inona no hataoko aminao, ry Efraima? Inona no hataoko aminao, ry Jodà? Fa ny fitiavam-bavakareo dia tahaka ny rahona maraina, tahaka ny ando amin'ny maraina ka levona vetivety. Noho izany nataoko potika, tamin'ny tenin'ny mpaminany, novonoiko tamin'ny tenin'ny vavako izy ireo; toy ny mazava miposaka no ho fitsarana anao. Fa ny fitiavam-bavaka no sitrako fa tsy ny sorona; ary ny fahalalana an'Andriamanitra mihoatra noho ny sorona dorana.
Fanadihadiana ara-tantara Vakiteny voalohany
Ao amin'ity vakiteny ity, ny vahoaka isiraelita dia miaina ao anatin'ny tsimatin'ny fahapotehana sy fahadisoam-panantenana. Miatrika vokatra ratsy noho ny tsy faharetan'izy ireo amin'ny fifandraisana amin'ny Andriamanitra izy ireo, ary voatsindrim-po ny amin'ny hanatonana indray azy araka ny teny fikasany. Ny fahasitranana sy famonjena aseho amin'ny andininy dia manondro fomba fihevitra rehefa miatrika fahavoazana: ny Tompo no manampy sy manasitrana. Mampiasa sary toy ny "tandroka mazava" sy ny "fararano manamando" ny mpaminany, midika amin'ny tantaran’ireo mpiompy fa tsy maharitra sy tsy mijanona eo amin’ny tany, sady mampitandrina amin’ny fitiavam-bavaka mandalo. Mamarana amin’ny fanoherana mibaribary amin’ny fombafomba ivelany sy ny fangatahana fitiavana sy fahalalana marina avy amin'ny vahoaka ny andalan-teny, manasongadina fa tsy latsaka amin’ny sorona fotsiny ny fifandraisana amin’Andriamanitra. Tena fifanakalozana marina sy fahatsapan-draharaha no ivon'ny fitakian’ny mpaminany amin’ity toko ity.
Salamo
Salamo 51(50),3-4.18-19.20-21ab.
Andriamanitra ô, mamindrà fo amiko, araka ny fiantranao; vonoy ny hadisoako, araka ny haben'ny famindram-ponao. Sasao tanteraka aho amin'ny heloko, ary diovy aho amin'ny fahotako. Tsy sitrakao ny sorona, - fa homeko raha tianao izany; - tsy mahafaly anao ny sorona dorana. Fa fanahy torotoro no sorona ho an'Andriamanitra; aza tebahinao, ry Andriamanitra, ny fo torotoro sy malahelo. Manaova soa be ho an'i Siona, araka ny hatsaram-ponao, atsangano ny mandan'i Jerosalema. Dia hankasitrahanao ny sorom-pahamarinana, ny sorona dorana ary ny fanatitra lavorary; ka dia hanaterana ombalahy eo ambonin'ny otelinao. Dia hankasitrahanao ny sorom-pahamarinana, ny sorona dorana ary ny fanatitra lavorary; ka dia hanaterana ombalahy eo ambonin'ny otelinao.
Fanadihadiana ara-tantara Salamo
Ny mpihira salamo eto dia misolo tena ireo izay tratry ny fahadisoana lalina ao amin’ny fiaraha-monina. Mizotra amin’ny fialan-tsiny sy fanekena hadisoana eo anatrehan’ny Andriamanitra, ny fitalahoana apetraka dia amin’ny endrika manokana: fangatahana famelana. Ny sorona sy ny fanatitra dia efa fanorona fanao tamin’ny fiangonan’ny Isiraely, saingy eto dia lazaina fa latsaky ny "fo torotoro sy malahelo" izany. Ny "Siona" sy "Jerosalema" dia tsy hoe manondro toerana ara-jeografia irery ihany, fa mitondra lanjany amin’ny maha sariohatra ny firaisana sy ny fiverenan’ny fitokisana ho an’ny vondrona. Amin’ny litorjia, mitondra vondrom-piaraha-monina hiara-miaiky sy hiara-mitaky fanekena sy fitsaharana amin’ny fahadisoana ny hira toy izao. Misesy hatrany ny fanomezan-danja amin’ny fahatsorana sy ny fahatsiarovan-tena amin’ny toetra maha-olona sy maha-vondrona.
Evanjely
Evanjely Masin'i Jesoa Kristy nosoratan'i Md. Lioka 18,9-14.
Dia nanao ity fanoharana ity koa izy, mankamin'ny sasany natoky tena ho marina sy nanebaka ny namany: Nisy roa lahy niakatra hivavaka tany an-tempoly: Farisiana ny iray ary poblikàna ny anankiray. Nitsangana ilay Farisiana ka nivavaka tao am-pony hoe: Andriamanitra ô, misaotra anao aho fa tsy mba tahaka ny olona hafa izay mpangalatra, tsy marina, mpijangajanga, na tahaka itsy poblikàna itsy akory aza; mifady hanina indroa isan-kerinandro aho, ary mandoa ny am-pahafolon'ny fananako rehetra. Fa ilay poblikàna kosa nijanona eny lavidavitra eny sady tsy sahy niandrandra ny lanitra akory, fa nandona ny tratrany nanao hoe: Andriamanitra ô, mamindrà fo amiko, fa mpanota aho. Lazaiko aminareo fa ity no nidina efa nohamarinina tany an-tranony, fa tsy ilay anankiray; fa izay rehetra manandra-tena no haetry, ary izay manetry tena no hasandratra.
Fanadihadiana ara-tantara Evanjely
Ao anatin'ny toe-javatra mampisy fifandirana ara-piaraha-monina amin'ny vanimpotoana Rômana sy jiosy, asehon'ny fanoharana ny fahasamihafana eo amin'ny Farisiana sy ny poblikàna. Ny Farisiana, sady manara-dalàna ara-pinoana no ambony socle eo amin'ny fiaraha-monina, dia manandratra tena amin'ny "fihetsika madio" sy ny fitandremana lalàna toy ny famindrana ampahafolon-karena sy fifadian-kanina. Fa ny poblikàna kosa, izay mpamory haba miasa amin’ny Romana ka heverina ho mpamadika sy mpanota amin'ny vahoaka, dia mitondra fahatsorana sy fiantsoroana feno henatra eo anatrehan’Andriamanitra. Ny fihetsika sy teny ampiasainy (“tsy sahy niandrandra ny lanitra”, “nandona tratrany”), dia manambara hasambarana amin’ny fanekena fahalemena, tsy toy ny fireharehana te hanevaleva. Ilay farany dia haseho fa ny fankasitrahana avy amin'Andriamanitra dia miankina amin’ny fahatsorana sy fahalemen-tena fa tsy amin’ny fifandanjana ara-pomba ivelany.
Fiheverana
Fijerena manerana ny vakiteny
Mifameno amin’ny fomba mahery vaika ireto vakiteny ireto, fa ny fampifandanjana eo amin’ny fihamboham-boanjo sy ny fahatsorana no ivo-tenin’ny fandaminana. Ny fifandraisana marina amin’ny Andriamanitra (Osea sy Salamo), izay mibango am-panamparam-po sy amin'ny fanekena fahalemena, dia manohitra mivantana ny fihetsika ivelany sy fireharehana (Evanjely).
Miseho ho hita mazava amin'ny vakiteny Osea sy Salamo ny fandavana fanatitra na sorona ivelan'ny fiovan-toetra ao anaty. Manampy lanja amin’izany ny Salamo amin’ny fitakiana "fo torotoro sy malahelo" ho sorona tena sitraky ny Tompo. Ao amin’ny Evanjely indray, ilay Farisiana miseho madio sy manara-dalàna no voatondro ho lavon'Andriamanitra, ary ilay poblikàna no asandratra, mampiseho ny foto-kevitra momba ny hatsaram-panahy miafina anaty sy ny faneken-draharaha ho ambonin'ny fombafomba sy fanatonana ivelany.
Amin’ny tontolo ankehitriny, mbola mametraka olana amin’ny fifandraisana amin’ny fahefana sy fiaraha-monina ny safidy eo amin’ny endrika sy ny tena tokony ho toetra, ny fanonerana fotsifotsy amin’ny asa fanompoana fa tsy amin’ny fanekena fahalemena sy fitokisana. Ny volavolan-kevitra mitambatra ao anatin’ireo vakiteny dia mampiharihary fa tsy azo soloina amin’ny fanaovana sary ivelany, na tombon’isa manokana, na fombafomba fahazarana ny lanja azon’olombelona amin’ny fitadiavana fifandraisana lalina sy marina amin’ny manodidina sy ny Tompo. Mampitandrina antsika ireto vakiteny ireto fa tsy maintsy miverina mankao amin’ny fototra maha-olombelona sy maha-vondrona, izay fahatsorana sy fahatapitapiana, ny fifandraisana irina amin’ny fahefana sy amin’ny Tompo.
Mampisokatra resaka vaovao miaraka amin'ireto lahatsoratra ireto.
Hafindra any amin'ny ChatGPT ny lahatsoratra amin'ny alalan'ny rohy. Aza mizara angon-drakitra manokana tsy tianao hozaraina.